Sunday Times Books LIVE Community Sign up

Login to Sunday Times Books LIVE

Forgotten password?

Forgotten your password?

Enter your username or email address and we'll send you reset instructions

Sunday Times Books LIVE

LAPA Uitgewers

@ Sunday Times Books LIVE

Archive for the ‘Fiction’ Category

Sluit aan by Lapa se RomanzaKlub – jy verdien dit

By LAPA Uitgewers gee ons maandeliks vier lekkerlees-liefdesverhale uit. Dit verskyn onder die reeksnaam, Romanza.

Het jy geweet?
· Wanneer jy ’n romanse lees, veroorsaak dit ’n chemiese reaksie in jou brein wat jou goed laat voel.
· Dit verlig stres op ’n natuurlike manier.
· Romanzas voer jou weg na ’n plek waar mans ridders is en liefde heel maak.

Bederf jouself met ons liefdesverhale.

Jy verdien dit.

Sluit aan by RomanzaKlub teen R115,00 per maand en ontvang as lid die volgende voordele:

- Ontvang twee Romanzas elke maand vir slegs R115,00

- Bestel jou derde en vierde Romanza vir slegs R45,00 elk

- Jy kry 50% afslag op alle SuperRomanzas

- Ontvang ’n gratis ses-maande subskripsie tot rooi rose

- Jy kry 30% afslag op alle LAPA-boeke (dit sluit Romanza, afgemerkte boeke of enige ander spesiale aanbiedinge uit). Hierdie bestellings kan telefonies geplaas word by 012 401 0700 of via epos by lidav@lapa.co.za. *Slegs vir bestellings, nie vir aansluiting by die klub nie

- Die liefdesverhaal, Droomman, word eksklusief aan nuwe lede gestuur en is geteken deur die skrywer, Magdaleen Walters

Klik hier vir meer inligting.


» read article

Vier romanzas vir die winter

Bernadine en die babawagter
Arien Lubbe

Bernadine stel iemand aan om na haar driejarige seuntjie te kyk. Miké se CV beïndruk haar die meeste so sy kry die pos. Maar dan blyk “Miké” eintlik Michael te wees – ’n onbeskryflik aantreklike en baie manlike ingenieur!
 
 
 
 
 
 
Alles is perfek
Dina Botha

Die weduwee en sterrekundige, doktor Emma Holbrook, se toekomsplanne sluit nie ’n babadogtertjie in nie. Sy wil vir NASA werk en gaan haar kind laat aanneem. Maar die aantreklike dokter Simon Krynauw, wat haar dogtertjie wil aanneem maak haar hart baie deurmekaar.
 
 
 
 
 
 
Die dokter se rare fobie
Trudy Reinhardt

Roseanne se ses-maande-verblyf op die pragtige St Francisbaai word deur haar tydelike kollega, Sean Byrne, ontsier. Sy diagnoseer hom met ’n rare vrees vir velkontak. Maar die vraag is, het Sean werklik ’n vrees vir kontak of hou sy fobie eerder verband met blondines, waarvan Roseanne een is?
 
 
 
 
 
 
Die paartjieknoper
Ida Bester

Annelle is ’n paartjieknoper, maar sy wil nie liefde vir haarself vind nie. Toe sy egter in Christiaan Verwey se oë kyk, is sy nie meer so seker sy wil Kupido se pyl ontwyk nie.

 
 
 
 
 
 

Boekbesonderhede


» read article

“Soet kinders maak nie goeie stories nie” – Fanie Viljoen gesels oor sy jeugromans

Fanie Viljoen het destyds kritici, lesers, ouers, en onderwysers aan die gons gehad oor sy debuutroman BreinBliksem. Sedertien het Fanie uitgebrei na kinderboeke, en romans vir jonger tiener lesers. Hier gesels hy oor die noodsaaklikheid van kwessies soos homoseksualiteit in skole bespreek, die rol wat musiek in sy boeke speel, die subtiele gevare van tegnologie, en faktore wat daartoe lei dat mense gewelddadig optreee.

Buiten jou jeugverhale, skryf jy ook kinderboeke. Hoe verskil die uitdagings wat jy met die skryf van die twee afsonderlike genres ervaar?

Die ontwikkelingsvlak van kinders verskil geweldig van jaar na jaar. ’n Mens moet dus baie versigtig wees vir die tipe stories wat jy vertel en hoe jy dit vertel. Met jeugverhale kan jy meer waag wat temas betref, veral vir ouer tieners.

Die risiko’s wat aan ons maklike/oombliklike toegang tot die internet geheg word, word in jou boeke ondersoek. Brei bietjie uit hieroor?

Tegnologie is baie belangrik vir jongmense, en hulle boeke moet dit weerspieël. Ek hou daarvan om soms die spanning op te jaag as die tegnologie nie werk nie, byvoorbeeld as ’n selfoonbattery pap is wanneer jy hulp wil ontbied. My boeke waarsku ook subtiel teen die gevare van tegnologie, soos die gebruik van sekere apps of kuberkrakery.

Uit handel oor ’n tienerseun wat worstel met sy seksualiteit. Wat is jou opinie oor hoe homoseksualiteit deur Afrikaanse gemeenskappe ontvang word? Dink jy daar word genoeg opbouende, deurdenkte gesprekke daaroor gevoer? Word daar genoeg daaroor geskryf in jeugromans?

Die aanvaarding van homoseksualitiet verskil grootliks in ons land. By sommige skole het die kinders nie ’n probleem daarmee nie, maar by ander skole kan ek sien hoe die atmosfeer dadelik verander as die onderwerp opkom. Daar was al ook ’n skool wat gevra het dat ek nie oor Uit moet praat nie. Dit is juis daardie skole wat dit nodig het. Daar moet gepraat word, want in elke skool is daar ’n paar kinders vir wie die boek bedoel is. Die tieners moet weet hulle staan nie alleen nie. Ons jeugromans begin al hoe meer in die tema delf. Marion Erskine se onlangse jeugroman Vlerke vir Almal vir almal spreek dit ook as subtema aan.

Uit

Een hoofstuk in Pleisters vir die Dooies se titel heet ‘Ultrageweld’; hierdie is ‘n direkte verwysing na die hoofkarakter in Anthony Burgess se Clockwork Orange, Alex, en dié se droogs se gunsteling tydverdryf (“ultra violence”). Die ongure karakters wat die protagonis raakloop herinner ook aan Alex en sy droogs. Beide BreinBliksem en Pleisters vir die Dooies bevat tonele van ultrageweld. Hoe gaan jy teweeg om bloeddorstige tonele te skryf, en wat dink jy ‘veroorsaak’ gewelddadige gedrag in ’n mens? (Die protagonis in PVDD skryf sy geweld-drange aan rekenaarspeletjies toe, maar tog…)

Ek laat my deur my skrywersinstink en die karakters lei wanneer ek so ’n toneel sou skryf. Dit moet getrou wees aan die storie en pas by die karakter se motivering. Daar is verskeie kriminologiese teorieë vir geweld en misdaad. Om net rekenaarspeletjies die skuld te gee, is simplisties. Frustrasie, ouers se onbetrokkenheid, boeliery en toegang tot wapens is van die redes.

Breinbliksem
Pleisters vir die dooies

Verwysings na musiek en musikante verskyn deurlopend in jou romans (van Korn in BreinBliksem tot Foster the People en Leonard Cohen in Pleisters vir die Dooies en selfs jou eie skepping, Koelkop, in Spring). Wat beteken musiek vir jou, en watter rol speel musiek in tieners se lewens?

Musiek word die klankbaan van ’n mens se lewe. Elke jeugverhaal wat ek skryf het ook ’n klankbaan. Dit help my om in die karakters se koppe te klim. Vir Pleisters vir die Dooies het ek byvoorbeeld herhaaldelik na Nick Cave se “Mercy Seat” geluister omdat dit byna soos ’n mantra is.

Swendelaars en groepsdruk steek ook gereeld kop uit in jou boeke. Om watter rede skryf jy oor tieners/jong volwassenes se begeerte om deur hulle portuurgroep en/of ouer, cooler, meer ervare mense aanvaar te word?

Die behoefte om aanvaar te word is steeds ’n kwessie vir die meeste tieners. Dis deel van die grootwordproses, ons wil iewers behoort, selfs al is dit by die groep kinders teen wie jou ouers jou gewaarsku het. Om dan te lees hoe daardie behoefte jou in die moeilikheid laat beland, sorg vir ’n lekkerleesboek. Soet kinders maak nie goeie stories nie, of altans nie die stories wat ek wil lees nie.

Boekbesonderhede


» read article

“Hendrik weet hy het nie die seun geskiet nie, maar hoe bewys hy dit?” Heiliger is ’n aangrypende regsdrama deur Dibi Breytenbach

Hendrik skiet uiteindelik ’n sluwe rondloperhond. Die eerste koeël mis rakelings, maar die tweede is sekuur. Nou is die oud-soldaat in ’n goeie bui. Dit is byna Kersfees en dinge tussen hom en Amalia wil-wil lyk of dit kan uitwerk.

Toe gebeur dit: Die plaaslike speurder, Buthelezi, daag op en slaan Hendrik in boeie. Die klag? Sy buurman se seun is dood en daardie opslagkoeël word verdink.

Dadelik word hierdie insident ’n rasse-voorval, want die seun is swart. Die gemeenskap is woedend en die onbevoegde blanke speurder wil wys dat hy nie ’n wit man sal laat wegkom met moord nie.

Hendrik weet hy het die seun nie geskiet nie, maar hoe bewys hy dit?

Die teks is briljant, want so gereeld gebeur dit dat stinkryk mense wegstap van ’n moordsaak op grond van tegniese punte. Die publiek voel dan verraai. Nou gooi Breytenbach die leser in die diepkant in, want ons het simpatie met Hendrik, maar die redes waarom die reg nou skynbaar onreg pleeg teenoor hom, is presies dieselfde wat ons as gewone sterflinge vra wanneer tegniese detail in hofsake ter sprake kom.

Saam met Hendrik beleef ons magteloosheid in die stinkende tronk- en hofselle terwyl die regslui en die polisie kibbel.

Breytenbach is ’n regsgeleerde en met hierdie boek sleep sy die leser saam met haar. Dit is ’n naelbyter, want natuurlik wil almal weet hoe die seun gesterf het. Gaan Hendrik oud word in die tronk?

Stukkie vir stukkie word die gebeure aanmekaar gelas en die reg se tentakels word beleef soos nog nooit te vore in Afrikaans nie.

Dibi Breytenbach se eerste twee boeke was goed. Hierdie een plaas haar onder die voorste krimiskrywers in ons land. Heiliger sal ewe goed verstaan word in plekke soos die VSA waar die onreg van die regsproses dikwels afhang van ’n mens se geld, aldan nie.

Boekbesonderhede


» read article

Vier romanza titels vir die winter

Liefde vir ’n vlinder
Didi Potgieter

Emma Parker vlug van haar weelderige lewe in New York om as huishoudster vir Pieter Joubert op sy Bosveldplaas te werk. Hy het in die verlede ’n groot bloutjie met ’n rykmansdogter geloop en gaan Emma ten alle koste vermy …
 
 
 
Romanse in rock
Marilé Cloete

Beth kan haar “Groot Liefde” – Bruce Springsteen – se konsert in Noorweë bywoon. Sy moet net eers die vlug soontoe met die aantreklike Etienne Benade aan haar sy oorleef. En nie op hom verlief raak nie, want hy het ’n meisie.
 
 
 
Liefde in die KarooLiefde in die Karoo
Rika du Plessis

Karin verloor haar loopbaan, balletskool en kêrel na ’n ongeluk. Vir ’n nuwe begin trek sy na die Karoo en ontmoet Jaco – die man wat sy verantwoordelik hou vir die ongeluk. Omstandighede gooi hulle keer op keer saam en stadig vind hulle harte mekaar.
 
 
 
Die plaasvervanger
Die plaasvervanger
Magda Schmidt

Linda se suster vra haar om ’n kind by haar man te kry om haar huwelik te red. ’n Verbode liefde vir haar swaer ontwaak in haar hart, terwyl haar eie held geen passie in haar wakker maak nie.

 
 

Boekbesonderhede


» read article

Elsa Winckler se volgende omnibus is hier

Hoe diep die liefde lê
Elsa Winckler

Elsa Winckler se vorige omnibus, Liefde langs die Eersterivier het lesers laat vra vir nog. LAPA het geluister. Hierdie omnibus bestaan weer uit drie van Elsa Winckler se vorige Romanzas: Waar liefde lê, Want daar’s skoenlappers en Heldergeel dag.

Waar liefde lê: In Lana se kort joernalistieke loopbaan vertrou die redakteur haar net met berigte oor celebs, tot sy die dag ’n kollega moet uithelp toe ’n omgewingskundige ’n lesing gee.

Nie dat dit haar opgewonde het nie, want sy wil oor politiek verslag doen, nie oor “groen aktiviste wat bome loop en omhels” nie.

Niemand het haar egter gesê hierdie groen aktivis is so lenig en het sulke blou oë nie; ook nie dat sy passie veel intiemer kan word nie. Hoe klink ’n klimekspedisie Kilimandjaro toe saam met ’n man wat nie net bome omhels nie?

Die probleem is egter: niemand het vir hóm gesê Lana het ’n doodse vrees vir berge nie.

Want daar’s skoenlappers: Gemma is ’n mediese dokter en Nick ’n oorlogsfotograaf.

Boonop is Gemma se broer met Nick se suster getroud. Hierdie twee aangetroude familielede het die talent om mekaar verkeerd op te vryf, want kort-kort is daar ’n uitval.

Wat hierdie situasie ietwat eienaardig maak, is dat hulle nie hulle hande van mekaar kan afhou nie en gedurig in mekaar se gedagtes is.

Toe Nick saam met ander oorlogsfotograwe in Libië gevange geneem word en Gemma terselfdertyd siek word in Haïti, is dit asof ’n onsigbare mag hulle na mekaar toe aantrek.

Heldergeel dag: Vir ’n wynmaker soos Cara is dit sommer ’n helderblou dag wanneer iets goeds gebeur.

En ’n heldergeel dag wanneer daar nou regtig iets wonderliks gebeur.

Met haar vriendin se broer, Henry, in die omgewing kan die geelste dag egter vaal word. In al die jare sedert sy hom leer ken het, kon hulle mekaar nie verdra nie. Of dink hulle net so omdat hulle eintlik te veel van mekaar hou? Die man se lang lys verskonings help Cara egter net mooi niks!

Boekbesonderhede


» read article

Filmverwerking van Jaco Jacobs-roman begin binnekort speel

Oor 'n motorfiets, 'n zombiefliek en lang getalle wat deur elf gedeel kan word
“My naam is Martin Retief. Ek is dertien jaar, elf maande en twaalf dae oud. My ma noem my Martin, maar almal by die skool noem my Hoender. Ek hou daarvan om dinge te tel.”

Hoender Retief se hele lewe verander een middag toe sy pa op pad huis toe by ’n winkel stilhou om ’n snoek te koop.

En terwyl sy gesin probeer om hul verlies te verwerk, versorg hy sy Leghorn-hoenders, verkoop eiers aan die mense op die plotte en doen saans wiskunde as hy sukkel om te slaap. Maar op ’n dag ontmoet Hoender vir Drikus. Drikus wat aan ’n siekte ly wat na iemand vernoem is. Drikus wat daarvan droom om sy eie zombiefliek te maak.

Wat volg, is ’n avontuur vol skouhoenders, skelms, mooi meisies, wiskunde, kammabloed en zombies.

’n Hartroerende en dikwels humoristiese grootwordverhaal wat ’n ongewone blik bied op gesinne, vriendskap, die hantering van verlies … en langdeelsomme.

Die film Nul is nie niks nie, gegrond op Oor ‘n motorfiets, ‘n zombiefliek en lang getalle wat deur elf gedeel kan word begin eersdagaags in teaters draai.

Fliekvlooie en boekliefhebbers kan hulle vanaf 7 Julie bioskoop toe wend om dié rolprent, waarvan Morné du Toit die regie behartig, te kyk.

Klik hier om jou kyk-lus met die voorprent aan te wakker.

Boekbesonderhede


» read article

’n Riller én ’n romanza vir fiksieliefhebbers

MoordhuisMoordhuis
Madelein Rust

Die sewejarige Gainsford-tweeling word op grusame wyse in ’n skuur op Mooiplaats in die Bloemfontein-distrik vermoor.

Binne die opstal is vier van die welgestelde Therons vermoor, die liggame grusaam uitgestal in die sitkamer. Doktor Renata Malan en die span van Malan & Coetsee Privaatondersoeke word deur die tweeling se ouers aangestel om die moordenaar aan te keer.

Die ondersoek neem Renata in onverwagse rigtings: Bloemfontein se seksbedryf, die donker web, die nasleepsels van misdaad gedurende die bosoorlog in die tagtigs, die wêreld van kinderpornografie en pedofilie, hebsug, haat en buite-egtelike verhoudings.

Die een geraamte na die ander tuimel uit die kas en hoewel die lys van verdagtes daagliks groei, is bewyse skaars.

Wie, behalwe die Therons se erfgenaam, sou voordeel trek uit die gesin se dood?

Hou die Gainsfordseuns se dood verband met ’n baba se verdrinking drie jaar vantevore?

Was Jakes Gainsford dalk self betrokke by sy kinders se dood?

Was hierdie dalk die perfekte misdaad?

Moordhuis is die derde boek in die reeks met doktor Renata Malan as die hoofkarakter. Die eerste twee boeke in die reeks is Monstersaad en Bloedlyn. Renata is ’n profileerder met ’n donker verlede en ’n talent om in geweldsmisdadigers se koppe te klim. Die oorgeërfde boosheid wat in haar gene skuil, maak van haar ’n gedugte teenstander en ’n gehate vyand.

 

Wilde klawerWilde klawer
Vita du Preez

Vita du Preez was nog nooit skaam om haar lesers deur ’n mynveld te lei nie en die wilde McKenna Wilde se stewels dit gaan nog eens doen.

Solitaire, Woestynroos, Droomland en Wilde klawer is ’n vierluik oor vier vroue wat deelgeneem het aan ’n Boer Soek ’n Vrou-kompetisie en hulle wedervaringe daarna.

Wilde klawer is die vierde boek in die reeks en gaan oor McKenna Wilde wat ’n spesiale gawe het om deur aanraking te “sien”. Vir hierdie ekstrovert wat verkies om eerder op die ligter sy van die lewe te fokus, is dit eerder ’n vloek as ’n seën.

’n Brief van ’n onbekende vrou lei haar terug na haar geboorteland, Noord-Ierland. Hier word sy gekonfronteer met haar ma se verlede. Die Wildes was betrokke by die IRL (Ierse Republikeinse Weermag) se bloedige stryd teen Britse oorheersing.

Vir McKenna is dit ook ’n reis na selfontdekking. Sy moet leer dat sy nie van haarself en haar herkoms kan vlug nie. Eger nog: in haar soeke na selfaanvaarding, word dit vir haar duidelik dat ’n vrou eers ’n man met haar hart moet, vertrou voor sy hom met haar lyf kan vertrou. Dit ruk haar binneste, want wilde McKenna het nog altyd weggeskram van blywende verhoudings en sien oplaas in dat intimiteit sonder liefde bloot ’n gejaag na wind is.

In Portballintrae, ’n klein hawedorpie aan die Ierse Noordkus, kruis haar pad met verskeie mense en nie almal is haar noodwendig goedgesind is nie.

Toe Tim Els, ’n tandarts wat vir reeds twee jaar in Noord-Ierland werk, haar pad kruis, moet McKenna begin keuses maak waarvan sy niks hou nie.
 

Boekbesonderhede


» read article

Vyf kinder- en jeugboeke om vandeesmaand te lees

Om te dans
Noreen Nolte

Skaars drie maande terug was Lisa se lewe nog normaal. Hulle was ’n gesin, sy het vriende gehad en sy het geléwe vir ballet. Toe verander alles.
Ná die bom bars, gaan haar ma vir drie maande oorsee, en Lisa moet by haar eksentrieke ouma gaan bly wat pienk tekkies dra en glo in lysies maak. Sy moet probeer aanpas in ’n nuwe skool, waar alles onbekend is; en sy moet probeer vrede maak met wat gebeur het. Lisa is nie seker of sy kans sien vir hierdie nuwe begin nie. ’n Mens kan egter nie ’n “delete-knoppie” druk en al die aaklige dinge in jou lewe uitvee nie. Sy is vasbeslote om nóóit weer te dans nie en sy weier om met haar pa te praat, ná wat daardie vreeslike dag gebeur het. Die enigste ligpunt is Jaco, haar ouma se buurseun met die donker oë. Sal Lisa die moed kan bymekaarskraap om ooit weer alleen op ’n verhoog te stap en die wêreld in die oë te kyk? Om te dans is ’n vars, boeiende debuutroman vir tieners oor die opdraandes én die lekkertes van grootword.

Cowboy Koekemoer van die Klein-Karoo en die Petrolpadda
Henry Ferreira
Illustreerder: Alistair Ackermann

Doer ver op die horison kom ’n stofstreep oor die vlakte nader. Die stofstreep word ’n stofwolk wat vinnig groei en al hoe groter en groter word. Dit is niemand anders nie as Cowboy Koekemoer van die Klein-Karoo wat op sy getroue kameelperd, Shorty, aangery kom! Dit is ’n verbeeldingryke storie oor die avonture van ’n eg Suid-Afrikaanse cowboy wat die skelms laat les opsê. Wanneer gevaar hom in die gesig staar, is Koekemoer die kalmste cowboy in die hele Klein-Karoo!


Die Fantastiese Avonture van Theo die kat
Wendy Hartman
Illustreerder: David Theron

Theo bly saam met sy ma, sy broer en sy suster reg langs die biblioteek. Die ander katte stel net belang in kos, kattekwaad en kattemaai. Nie Theo nie, hy hou van lees. In hierdie omnibus verskyn drie lekkerleesstories oor Theo se avonture. In Theo die biblioteekkat is hy die enigste een wat ’n rot ruik toe die aaklige mevrou Zuurpruim al die katte nooi om by haar te kom woon. In Theo en die kattedief is al die katte in Huis Kietziekatzie dol daaroor wanneer Theo vir hulle stories lees, maar op ’n dag verdwyn die katte skielik spoorloos. Waar kan hulle wees? In Theo en die sirkus is daar op ’n dag ’n plakkaat in die biblioteek opgeplak. Alle diere word genooi om by die sirkus aan te sluit. Almal is opgewonde en oefen om toertjies te doen, maar Theo lees iets wat sy snorbaarde laat kriewel …

Z is vir Zackie 5: Die pretpark
Jaco Jacobs
Illustreerder: Alex van Houwelingen

Zackie en Vincent kan nie wag nie. Hulle gaan vandag pretpark toe! Daar is ’n Groot Wiel, ’n Wilde Wipwa en ’n Spooktrein. Anton, die skool se grootste boelie, is ook by die pretpark. Toe hy vir Vincent begin terg, besluit Zackie om hom ’n les te leer!
 


Z is vir Zackie 6: Die tent-avontuur

Jaco Jacobs
Illustreerder: Alex van Houwelingen

Zackie en Vincent is opgewonde. Hulle gaan saam met Zackie se pa kampeer. Die hele naweek lank gaan hulle visvang, voëls kyk en om die kampvuur kuier. Anton en sy pa gaan ook vir die naweek kampeer. Anton is ’n boelie en hy terg graag ander kinders. Gaan hy dit regkry om Zackie en Vincent se naweek te bederf?
 

Boekbesonderhede

 

 

 

 


» read article

“The indications are that she was hanged” – read an excerpt from Martin Steyn’s Dark Traces

Dark Traces

Dark Traces is the English translation of Martin Steyn’s first suspense novel, Donker spoor. When a child is murdered, it always seems as if a light has been extinguished in a parent’s eyes.

They find her decomposing body in the veld. A teenager. She was raped and tortured for days. She was hanged.

She wasn’t the first.

The South African Police Service’s Warrant Officer Jan Magson, estranged from his son and still grieving for his wife, is assigned to the case. He has to look the mothers and fathers in the eye. He has to answer their questions. And he can’t.

Headlines question the police’s ability to protect the community from this evil. A newspaper prints a mother’s heart-wrenching letter to the killer. A father offers a substantial reward.
And every time another lead reaches a dead end, Magson finds himself looking down at another dead girl.

Winner of the 2015 ATKV Prize for Suspense Fiction, Martin Steyn’s Dark Traces deals with two sides of homicide: sadistic murder and euthanasia: killing for pleasure and killing for love.

One
March 9, 2014. Sunday.

“Yet another Sunday lunch with the family interrupted by blood and maggots,” remarked Warrant Officer Colin Menck beside him. “What a great job we have, hey, Mags?”

Behind the wheel Warrant Officer Jan Magson did not respond. He simply continued along the meandering Vissershok Road out of Durbanville, looking for the murder scene.

“Casey has embarked on a grand campaign to get a horse for her birthday. Next year, when she turns ten. Because it’s a special birthday.”

Magson glanced at the horses looking out over the white wooden fence. Further on, on the opposite side of the road, a sign indicated the turn-off to the Meerendal Wine Estate. The rest was just vineyards, the green much too vivid. He didn’t want a new docket.

“So I’m talking to myself again today.”

Sometimes Menck was like a child whose mouth had to be in constant motion, opening and closing, emitting sound. “I didn’t sleep well,” said Magson.

“I don’t ask a lot. ‘Yes’. ‘Oh’. Even a grunt will do.”

The vineyards petered out, leaving only faded brown grass. Magson glanced in the rear-view mirror. The road was empty, but his eyes lingered. The Corolla’s dust-specked mirror turned his irises an even grayer green. There were lines etched in his forehead and cracks around his eyes. At his temples, the hair was receding. His moustache was edging away from brown towards gray.

He looked away.

There were two klagtebakkies at the side of the road, white pickups bearing the South African Police Service’s logo and emergency number, blue lights on the roof and a holding area in the back. A few unmarked vehicles as well. No houses in the light brown surrounds. Magson parked the Corolla and turned off the ignition. As they got out, a uniformed officer came to meet them. They showed their identification cards.

The uniform nodded. “Warrant Officers. She’s lying some distance in.” He pointed with all five fingers extended.

“Were you first on the scene?” asked Menck.

“Yes, Warrant.”

“Who found her?”

“A birdwatcher.”

“Is he still here?” asked Magson.

“It was a woman, Warrant,” said the uniform, now looking at him. “I kept her here until the first detective took her statement. He let her go when he was done. I have her details.”

“That’s good. Is Captain Kritzinger at the body?”

“Yes, Warrant.” He removed his blue cap and scratched his black hair with the fingers of the same hand. It was glistening with sweat.

“All right. Take us to him.”

“Wait,” said Menck, “let me just fetch your bib.”

“As long as you realize you’ll have to carry it around the whole time,” grumbled Magson. “Because I’m not putting it on in this heat.”

The temperature was only part of the reason — as Menck knew perfectly well. Magson loathed the stupid crime-scene vests. Besides, it said crime scene investigator on the ones meant for the detectives.

“The blue brings out your eyes, man,” said Menck with a smile revealing his teeth.

“My eyes are green.”

They walked up to the barbed-wire fence running all along the shoulder of the road. Magson noticed no signs of rust or disrepair, but here where most of the vehicles were parked, four of the posts had been overturned.

“I take it, it was like this?”

“Yes,” said the uniform.

They followed him through the opening. No tire treads. And the gap was too small for a vehicle to fit through. Had the victim walked? Or had she been carried?

Everything in the hilly environment looked the same — brown and dead, like the tall grass brushing against the legs of his trousers. Except for the snake of reeds, most likely following a small stream. In the distance was a clump of blue gum trees. The air was dry and the smell reminded him of chili, the flakes Menck was always shoving under his nose. Sweat trickled down his neck and he wondered how much further it was to the body.

Reaching the top of a hill, Magson saw the people. Members of the Local Criminal Record Center had begun to document the scene. Captain Henz Kritzinger was in conversation with a small group of people, one of whom was the forensic pathologist — she stood out like a beacon in her white overalls and the bright orange vest with the words forensic pathology services on it.

Captain Kritzinger grimaced. “Well, do what you can.”

The LCRC member nodded and walked off.

“Captain,” greeted Magson.

“The doctor thinks we have a problem.”

“She has already begun decomposing in this heat,” said Doctor Sinette Killian, brushing an errant brown lock from her forehead, “but the indications are that she was hanged.”

“Hanged?” asked Menck. “I can’t remember us ever having a murder by hanging.”

“I can.”

“That is the problem,” said Kritzinger.

“There was a girl, around September, October last year, I think, perhaps November,” explained Doctor Killian. “There were signs of sexual assault. She was also dressed, but her panties were gone.”

“But she wasn’t one of ours,” said Menck.

“I can’t remember who the investigating officer was, but as far as I know, the docket is still open.”

Two for the price of one, Magson thought. Fantastic.

The body looked like that of a teenage girl. She was clothed in a pair of shorts and a white top with spaghetti straps, but her feet were bare. Her abdomen was severely distended with gas and the exposed skin was a brownish yellow with dark green blotches. There was a lively presence of maggots, some quite large. Thick, dark fluid had seeped from her nostrils and mouth. The smell — something resembling rotten eggs and decaying meat coupled with that sweet smell unique to humans — was so strong that Magson could taste it at the back of his throat, and he knew it would be clinging to his clothes all the way home.

Doctor Killian knelt next to the body and gently turned the girl’s head away from them. Her swollen face did not look good — the first wave of blowfly females had targeted her eyes, nose, mouth and ears to lay their eggs. But it was evident from the lush dark brown ponytail that she’d had beautiful hair. A discolored furrow was visible in areas around her throat and neck, despite the attentions of the maggots.

“The furrow is high here against the throat,” indicated the pathologist. “Then it slants upward around the sides of the neck to the back.” She looked up at Magson and squinted against the sun. “This is where the knot would’ve been.”

He walked around the body and crouched on the other side. Blowflies buzzed around the girl, touching down, lifting off. The frenzied maggots were eating as if they knew their time was running out. The girl’s clothes were not torn. Everything was where it should be. “And you say it looks like the previous one, Doc?”

“I’d like to do the post mortem first and have a look at my report on last year’s case, but murder victims who were hanged are extremely rare, as you’re well aware. Death by hanging is pretty much always suicide. So it would be quite a coincidence if we’re looking at two different killers.”

“Coincidence,” said Magson. “Not likely. How long do you think she’s been lying here?”

“Five to eight days maybe.”

He placed his hands on his knees and pushed himself erect. All his hinges were in need of a few squirts of Q20. The left knee could do with some new parts.

Menck was looking around, rubbing his short dark brown hair, then stroking his moustache and goatee. “It’s far to those bloekomtrees. If she was hanged there, why drag her all the way over here?”

Doctor Killian rose as well. “There are indications that she had been bound.”

“But he untied her,” said Magson. “Probably after. No rope left with the body.”

“Feels more like a dump site,” said Menck.

“What’s the birdwatcher’s story?”

“She saw some or other bird and told her husband to stop,” said Captain Kritzinger. “Got out and followed the thing to hell and gone, binoculars in one hand, bird guide in the other. Her husband says it’s the story of his life.”

“And then she found the girl.”

“Hmm. I don’t think the husband will be stopping for a bird again any time soon.”

Menck chuckled.

Magson looked back towards the road, despite the hills hiding it from view. “I’m wondering about the fence.”

“Did he break it,” asked Menck, “or find it that way?”

“LCRC will have a look in any case,” said Kritzinger.

“Hanging.” Magson turned his attention back to the ugly furrow in the girl’s neck.

“It’s not just a way to kill someone. It’s also a form of execution.”

Book details


» read article